Aantekeningen uit lopend werk. Wat we probeerden, wat eruit kwam, en wat we daarna anders deden. Geen agenda, geen volgorde, gewoon wat er onderweg opviel.
Een clip die altijd bij nul begint, voelt als een archief. Begint hij halverwege, dan voelt het alsof je ergens binnenloopt. Dat is één regel code en een heel ander gevoel.
Wat het lastig maakt: je moet de bediening van de speler zelf tekenen, want de standaardknoppen verraden meteen waar je bent. Eén pijl vooruit, één terug, geen pauze.
We hadden een agenda met alles erin: vergaderingen, bekendmakingen, markten. Te veel, en bovendien niet van ons. De uitagenda van het dorp bestaat al en wordt door organisatoren zelf gevuld.
Dus doen we de praktische helft. Alleen dingen waar je zelf iets mee kunt, en bekendmakingen als motor eronder. Het onderwerp is niet de gemeente, het onderwerp is jouw straat.
Het zomerbord is gedeeld en goed ontvangen. De letterkeuze staat nog open: de lopende tekst ligt vast, voor de titels staan twee kandidaten naast elkaar en die laten we even naast elkaar staan.
Zijn eigen handschetsen uit onze video zijn het mooiste materiaal dat er ligt. Die worden de beeldtaal, en misschien uiteindelijk de hele site.
De eerste versie toonde alle cijfers: wind, golfhoogte, getij, zonuren, netjes naast elkaar. Mooi om te bouwen, nutteloos om te gebruiken. Je wilt geen tabel, je wilt weten of je nu je schoenen aantrekt.
Nu staat er één zin, met de reden erachter. De cijfers zijn er nog, maar ze staan niet meer vooraan.
Schrijf het feit, niet de handeling. "De inschrijving sluit vrijdag" in plaats van "vergeet je niet in te schrijven". Het eerste informeert, het tweede zet iemand in de positie van een kind.
Het scheelt bijna niets in letters en alles in toon. We lopen er inmiddels elke pagina op na.